Το εν λόγω βιβλίο (Κοιμήσου παιδί μου) και η μέθοδός του, όχι μόνο για τον ύπνο αλλά και για όλες τις περιπτώσεις ανταπόκρισης στο κλάμα ενός βρέφους δίχως να γνωρίζει τα παρακάτω, είναι επικίνδυνο να θεωρείται χρήσιμο:
α) οι πεφωτισμένοι εισηγητές της εν λόγω πρότασης είναι ο Dr Ferber και ο Dr Estivill. Ο πρώτος έχει ήδη ανακαλέσει τη μέθοδο, επίσημα. Ο δεύτερος δεν την εφάρμοσε ποτέ στα παιδιά του.
β) Η νευροβιολογία (neuroscience) πλέον έχει αποδείξει περίτρανα αυτό που τα ιντερπρετιβιστικά case studies που βασίζονται σε ενδείξεις και όχι φυσικές αποδείξεις, ότι ο βρεφικός εγκέφαλος, δεν συλλαμβάνει την έννοια του χρόνου (για ένα βρέφος ένα λεπτό είναι ίσο με μια μέρα). Όσο λοιπόν ο γονιός αρνείται ή αδυνατεί να παρέμβει στο κλάμα του, ο υποθάλαμος του εγκεφάλου απελευθερώνει ποσότητες κορτιζόλης (η ορμόνη του άγχους), η οποία έχει βρεθεί στο σάλιο των βρεφών ακόμη και την επόμενη μέρα της εφαρμογής της 'μεθόδου', όταν κατά τα άλλα το βρέφος έδειχνε μια φυσιολογική συμπεριφορά. Πληροφοριακά, η μη διαχειρίσιμη από τον οργανισμό κορτιζόλη, και το τένις που παίζει με τον ιππόκαμπο του εγκεφάλου, δίνει σήμα σε ολα τα συστήματα του οργανισμού να σταματήσουν (συμπεριλαμβανομένου και του ανοσοποιητικού), 'φρακάρει', ούτως ειπείν τον ιππόκαμπο, με αποτέλεσμα την εκκινηση καταστροφής των νευρικών συνάψεων.
γ) Η μέθοδος αυτή, (που διδάσκεται στην όντως στην παιδιατρικήαλλά άπειροι επιμορφωμένοι παιδίατροι, μαζί κι ο ιδρυτής της ΙΒΦΑΝ Σ. Παπαβέντσης, αλλά και ο επιφανής Carlos Gonzales που αφάνισε τον Εστιβίλ και τη μέθοδό του σε λίγες γραμμές μόνο στο δικό του σύγγραμμα), διδάσκεται ακριβώς ως μέθοδος συνεχόμενου ύπνου, και βασίζεται στο ότι, βάσει εξελικτικής βιολογίας, το βρέφος το οποίο ΧΑΝΕΙ τους γονείς του (οι οποίοι υπό κανονικές περιστάσεις ουδέποτε θα το άφηναν να κλαίει μιας και εξαρτιόταν η επιβίωση του ανθρώπινου είδους από αυτό) σταματάει να κλαίει μιας και πλέον δεν ελπίζει στην παρουσία τους (κοινως τους ξεγράφει) από ένστικτο επιβίωσης να μη γίνει θύμα αρπακτικών.
δ) οι παιδίατροι, αναπτυξιολογοι και ΤΚ9-υπέρμαχοι της μεθόδου (οι ίδιοι που αγνοούν τις συστάσεις του ΠΟΥ και της La Leche και σου λενε να θηλασεις ως τους εξι μηνες) προφανώς αγνοούν (ή αδιαφορούν) για το γεγονός ότι ουσίες όπως η τρυπτοφάνη, ουσία της σεροτονίνης που ορίζει τη συναισθηματική απόκριση), απελευθερώνεται στο μητρικό γάλα το βράδυ, και μόνο το βράδυ.
ε) Η πρόωρη ανεξαρτητοποίηση ενός βρέφους, κοινώς οι πράξεις βασισμένες στην απαράμιλλα ανόητη ιδέα ότι η άμεση ανταπόκριση στο κλάμα του ειναι δυνατόν να το κακομάθει, οδηγεί σε συναισθηματικά προβλήματα, 'κλείδωμα' των νευρώνων που καθορίζουν την ανάπτυξη του προμετωπιαίου λοβού (που συνεχίζει και αναπτύσσεται ως τα τέσσερα, και ως τότε το να αντιμετωπίζεις τις συναισθηματικές εκρήξεις του νηπίου ως 'τερτίπια' στα οποία δεν πρέπει να δίνεις σημασία διασφαλίζεις την εσωτερίκευση των συναισθηματων του-σε παραπέμπω σε Άλις Μίλερ, Ναόμι Άλντορντ,Sue Gerhard και τον λατρευτό Γκονζάλες).
Τέλος, κάνω καθημερινά χιλιάδες λάθη, και ελπίζω μια μέρα το παιδί μου να μου τα συγχωρήσει. Ο γονιός όμως που θα προσπαθήσει να 'σωθεί' από τις βασικότατες υποχρεώσεις του στο ίδιο του το παιδί, διακινδυνεύοντας τα πιο πολύτιμα και πειραματιζόμενος με τη συναισθηματική του ισορροπία, ίσως δεν ήταν έτοιμος να γίνει γονιός.
Από την Λίνα Βαρότσις για την ομάδα ενσυναίσθηση
